INTRO

Op basis van het interviewproject, uitwisseling met de werkgroep B-Kronieken en eigen onderzoek,
schreef sociologe Delphine Hesters een theoretisch essay over de notie van ‘gemeenschap’ in tijden
van transnationale mobiliteit, met de Brusselse dansgemeenschap als focus. Hesters exploreert
termen als ‘internationaal’, ‘transnationaal’ en ‘lokaal’ in relatie tot het krachtenveld van het
professionele dansveld en volgt migranten en gastarbeiders op hun weg doorheen het systeem. Een
centrale these is haar analyse van de danswereld als een ‘gulzige institutie’, die volledige
toewijding vraagt en leidt tot het samenvallen van werk en leven, een mechanisme dat omgekeerd
ook het bestaan van iets als een ‘dansgemeenschap’ schraagt. Kijkend naar de dansgemeenschap
vanuit een inwendig perspectief, vraagt Hesters zich af waarom leden van de Brusselse
dansgemeenschap ervoor wachten zichzelf daadwerkelijk als leden van die gemeenschap te
beschouwen. Hoe zien ze identiteit en belonging dan wel? Hesters besluit met de stelling dat de
“dansgemeenschap een modus van productiviteit” is, gebaseerd op de wederzijdse erkenning van
potentiële collega’s. Dit informele maar effectieve netwerk laat toe dat een diversiteit aan mensen
en praktijken een plaats kan vinden binnen het officiële systeem, maar het sticht ook nieuwe
vormen van artistieke zelforganisatie aan.